Film został wydany w trzech wersjach: 2D cyfrowej 3D oraz IMAX 3D. IMAX to technologia wykorzystująca polaryzację fali świetlnej. Obrazy z projektorów kinowych przechodzą przez polaryzatory (obrócone względem siebie o 90º). Okulary, które muszą założyć widzowie aby obejrzeć film spełniają rolę analizatora przepuszczając jedynie obraz przeznaczony dla danego oka.
W produkcji „Awatara” wykorzystano nowoczesne kamery 3D, wiernie naśladujące sposób, w jaki ludzkie oczy widzą przestrzeń, zmieniając odległość pomiędzy obiektywami różniącymi się kątem patrzenia. Około 60% obrazu to wynik pracy komputerowej. Na co dzień zapominamy o fizjologicznych ograniczeniach percepcji zmysłów.
Oglądanie filmu przez ponad trzy i pół godziny w okularach zniekształcających rzeczywisty obraz powoduje, że jeszcze przez pewien czas, po ich zdjęciu i po opuszczeniu ciemniej sali kinowej, oko odbiera zniekształcony obraz rzeczywistości.
Prowadzenie pojazdu tuż po wyjściu z seansu filmu trzywymiarowego może okazać się bardzo niebezpieczne.
Oczy jeszcze nie przyzwyczaiły się do właściwej oceny rzeczywistości, bo mózg pamięta jeszcze obrazy z filmu. Potrzeba trochę czasu, aby przyzwyczaić wzrok do nowych warunków. Dla każdego kierowcy ten czas jest inny.
Można przyjąć średnio, że 15 minut wystarczy. Dobrze jest więc po obejrzeniu seansu trójwymiarowego dać oczom czas na odpoczynek, można pójść na spacer lub do kawiarni.
Awatar to film, który pobił rekord prędkości…przyrostu dochodów. Ponoć po premierze niektórzy widzowie wpadli w depresję zdawszy sobie sprawę, że przedstawiona tak realistycznie Pandora nie istnieje.
